Hondenverhalen: Silva de Stabij

Met alle nest avonturen zijn we een beetje uit het oog verloren hoe jong Silva nog is. Binnenkort wordt ze 3, nog maar net helemaal volwassen en nog volop aan het evolueren. Het valt me de laatste tijd op dat ze nog aanhankelijker is geworden. Het lijkt wel of ze dochter Troost aan het werk heeft gezien, geconstateerd heeft dat die veel aandacht krijgt en dus nu zelf zich zeker wil stellen van onze aandacht. Vooral de mijne dan. Als ik in de zetel zit, kruipt ze erbij. Ze doet dat rustig en voorzichtig – niet in de zotte-doos-stijl van Troost die gewoon springt en wel ziet waar ze op je landt – Silva is zichzelf gebleven. Ze ligt tegen me aan, kop vaak op mijn been of voet en slaakt dan diepe tevreden zuchten. Ook op bed neemt ze meer dan vroeger haar plek in. Troost zit al enthousiast op bed voor ik in de slaapkamer ben en gaat dan op het voeteneind op iets liggen kauwen. Silva niet, die vraagt me nog altijd of ze op bed mag, dan vleit ze zich naast me neer en begint dan verrassend snel zeer luid te snurken. Dat snurken duurt gelukkig maar eventjes.

De eerste les speuren – dogtrailing heet het fancy in het Engels, maar het is eigenlijk gewoon verstoppertjes spelen met hondjes – was interessant. Ik heb me bewust alleen met Silva ingeschreven, om onze relatie nog eens extra ruimte te geven; Troost is geweldig, maar ze is ook een terrorist die heel veel plek inneemt. Silva voelde op voorhand dat ik wat van plan was en wist niet zo goed wat ze ervan moest denken. De groep is beperkt tot twee baasjes en twee hondjes, door Corona, wat net ook prima is voor Silva denk ik. Ze was expliciet afstandelijk naar de andere hond/baasje – asociaal zullen sommigen denken of timide – maar Silva is gewoon voorzichtig en kijkt eerst altijd even de kat uit de boom. Halverwege toen de koekjes tevoorschijn kwamen, was ze al een pak enthousiaster en tegen het einde van de les zag je haar helemaal loskomen. Ze keek naar me met een hele open, happy smile en ik voelde aan haar hele wezen – de manier waarop ze tijdens de wandeling achteraf enthousiast snuffelde en vlot de auto terug in sprong – dat ze tevreden was. De hele dag nog had ik de indruk dat ze me op allerlei manieren liet weten dat ze het avontuur leuk had gevonden: het alleen zijn met mij, en de zoekspelletjes waar ze goed in is en helemaal wakker en alert van wordt. Het is heel fijn om je hond helemaal in haar element te zien.

Silva heeft een speciale relatie met de bal. Ik ben er niet zo happig op, dat gooien en rennen met de bal – ik heb schrik voor overbelasting van gewrichten en op den duur ben je met niets anders meer bezig dan die domme bal – dus ik beperkt het tot één plek: bij ons op de hoek. Niet in huis, zelden in de tuin en al helemaal niet op andere wandelingen. Het heeft iets verontrustend hoe exclusief de focus van Silva wordt als we met de bal spelen, alsof er niets anders in de wereld nog haar belangstelling kan krijgen. Als we op de hoek haar aandacht willen of haar mee naar huis willen krijgen, dan moeten we ons verstoppen. Dat is sterker dan de bal, maar dat is dan ook het enige. En nog altijd heeft ze de grootste moeite van de wereld om de bal los te laten, met koekjes werkt het niet, er moet en zal geworsteld worden om de bal. Troost heeft dat niet, die gaat lustig de bal halen, brengt hem terug, laat hem rollen zodat er opnieuw kan gegooid worden; Silva holt mee, met de tweede bal vastgeklemd tussen de kaken. Silva gebruikt de bal ook in stress situaties heb ik gemerkt: tijdens de eerste samenkomst van haar nestje was zij de hele tijd enkel gefocust op de bal. Ik vond dat een beetje storend en wist niet goed hoe reageren. Toen we bij Wilco (een reutje uit haar nest) kwamen onlangs, was opnieuw het eerste wat ze deed een bal zoeken, die naar mij brengen en mijn aandacht er naar proberen te brengen om er mee te spelen. Ik heb de bal genomen en terwijl ze het zag de bal op een onbereikbare plaats gelegd terwijl ik zei, ‘dat gaan we nu niet doen Silva’. En dat was oké, geen ballen de rest van het bezoek. In de plaats daarvan heeft ze wat mee gerend met de puppy’s, maar die hadden vooral oog voor elkaar. Ik merk dat ik mijn aandacht er op cruciale momenten gewoon beter moet bij houden: veel ontgaat me als ik met andere mensen bezig ben of als ik naar een podcast luister terwijl ik wandel. Misschien is dat wel mijn voornemen voor dit jaar: meer met mijn aandacht in het hier-en-nu, bij de hondjes, bij het leven en de mensen om me heen.

Gepubliceerd door Katlijn Demuynck

www.katlijndemuynck.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: