Troost – 8 maanden – Stabij, hartendief en terrorist

Troost is nu acht maanden, een ranke, slanke brok energie met bijzonder veel karakter en levenslust. Haar twee zusjes werden vorige week tegelijkertijd voor het eerst loops. Ik hoopte voor de symboliek dat Troost ze zou vervoegen, maar neen hoor, madame laat op zich wachten. Ze vind het zeer vermakelijk dat ik tussen haar benen kom speuren naar ze weet niet goed wat. Er wordt veel schoongelikt en gesnuffeld daar beneden en ze laat mij goedmoedig een kijkje nemen, zo op haar gemak is ze met haar hele lijf.

Troost is mijn aapje. Ze heeft een hele lange staart en ze heeft ook de blik van een baby-gorilla. Haar ogen staan net anders dan die van mama Silva en de kleur is ook net donkerder. Ze heeft iets in haar uitdrukking dat me doet denken aan een aapje, een soort alerte zelfgenoegzaamheid. Ze doet iets met haar ogen dat vaak ook hilarisch is: de zijdelingse blik. Het gaat ongeveer als volgt: ze blaft om je aandacht – bijvoorbeeld als we nog aan het eten zijn – als je dan kijkt, beweegt ze haar kopje niet – dat blijft stijf naar voren gestrekt, neus de lucht in – ze werpt je vervolgens met haar ogen alleen een zijdelingse blik toe. Ze is zich er dan heel duidelijk van bewust dat ze je aandacht heeft. Gelijktijdig met de zijdelingse blik gaan haar oren dan voor een fractie van een seconde naar achter en naar beneden terwijl haar tong heel even komt piepen, als om ons te zeggen, ‘alles is oké’, maar dan gaan de oren en de ogen weer naar waar het ook is dat ze iets in de gaten houdt, ‘ik blijf wel alert’.

Troost is een typische Stabij: heel erg nieuwsgierig en heel erg bij de hand of de voet. Ze komt overal haar neus tussen steken, alles wat je doet houdt ze heel nauwlettend in de gaten. En ze is heel erg slim. De puzzel met koekjes erin lost ze met haar 8 maanden even snel op als Silva. Als je een put graaft in de tuin moet je bij elke schep eerst even vragen of ze opzij wil gaan. Heerlijk. Ze vindt het ook heerlijk en komt me dat uitgebreid vertellen. Ze gaat op haar achterste poten staan, slaat haar twee voorste poten rond je arm en blijft zo een hele tijd met je dansen terwijl ze al je aandacht opeist. Altijd vrolijk.

Ze blijft steeds bij mij in de buurt. Als ik aan het werk ben, ligt ze op de overloop om een oogje op mij én op de trap te kunnen houden. Ze vindt het moeilijk als de deur van de badkamer dicht gaat, dan moet ik haar eerst eventjes laten kijken, dan zeg ik ‘wacht’ tegen haar en doe de deur dicht. En ja hoor, als ik klaar ben dan ligt ze daar op me te wachten. Het moeilijkste is als Albert me behandelt in zijn praktijk. Honden mogen daar niet binnen, ze moet leren wachten voor de gesloten deur. Maar het is een deur die ze kan openduwen en dat deed ze dan ook verschillende keren toen Albert deze week mijn geblokkeerde schouder wou aanpakken. Hij werd wat lastig op haar en dat klonk door in z’n stem, zij raakte er bijna van in paniek en duwde iedere keer nog sneller de deur open tot ze er in slaagde om tussen z’n benen door te glippen en recht in mijn armen te springen bovenop de behandeltafel. Ik moest er hard om lachen. We hebben de behandeling toen even opgegeven, teveel paniek in haar lijfje. Ondertussen weten we hoe het wel moet: de deur moet open blijven zodat ze kan zien wat er gebeurt en zij blijft netjes in de deuropening zitten. Maar ook niet te lang.

Op de trap loopt ze altijd net achter me en bijt in mijn mouw als om me tegen te houden. Het is ons momentje geworden. Ik ga dan zitten en geef haar al babbelend al mijn aandacht. Ze vind dat zo fijn dat ze eventjes met zichzelf geen blijf weet en zich gerust moet stellen door haar kopje tegen de muur te wrijven weg van mij, weg van het intense van ons contact. Meer en meer duwt ze dan ook haar kopje even tegen mijn schouder. Dan smelt ik. Ze bijt soms te hard, dan doet ze me echt pijn. De kunst is om vanals ze mijn arm vast heeft, te gaan zitten zodat ze niet doorbijt. En ook om ervoor te zorgen dat ze me niet kan te pakken krijgen als ik geen tijd heb om te gaan zitten. Dan krijgt ze andere aandacht, dan babbel ik tegen haar terwijl ik doorloop.

Troost is ook een terrorist! Ze valt Silva aan met de regelmaat van de klok om haar uit te dagen en te spelen. Het ziet er vaak heftig uit: grommen, blaffen, met haar hele lijf tegen Silva aan botsen, bijten in haar vel of haar oren en er een beetje aan blijven hangen… Ik grijp voortdurend in omdat ik het zo vervelend vind voor Silva. Maar ik heb ook al gemerkt dat als ik Silva aanmoedig om eens van zich af te bijten, ze dat ook doet: ze ontbloot haar tanden en gaat grommend en happend achter Troost aan. Troost is dan helemaal blij, want ze krijgt eindelijk wat ze wil: ruw spel. En dan spelen ze inderdaad, met losse lijven en kwispelende staarten en daarna laat Troost haar mama ook een tijdje weer met rust.

De verhouding met onze oude kater is nog altijd op gespannen voet. De kat kan zonder problemen de vloer delen met de honden – kan zich zelfs tegen hen aan wrijven en parmantig tussen hen door lopen – zolang dat hij niet gaat rennen gebeurd er niets. Maar oh wee als hij snelheid neemt – en al helemaal als hij in de tuin begint te rennen – dan slaakt Troost het aanvalssignaal: een akelig, doordringend hoog jankgeluid – van pure opwinding – dat waarschijnlijk het laatste is wat prooien te horen krijgen voor ze door de wolven verscheurd worden en ze schiet er achter aan als een opgedraaide veer die losschiet. Indrukwekkend welke snelheid zo’n beestje kan halen.

Indrukwekkend hoe graag je zo’n beestje kan zien.

Gepubliceerd door Katlijn Demuynck

www.katlijndemuynck.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: