De rust van geen mening hebben

Opnieuw werd onze collectieve hoop op een normaler leven de kop in gedrukt. De derde golf is aan het aanzwellen, dank je wel Corona. Mijn hart werd er zwaar van en ik voelde me moedeloos. De verleiding was groot om dan maar kwaad te worden, opstandig, mijn default modus om met lastigheid om te gaan. Maar ik merk dat ik tegenwoordig vooral rust vind in geen mening moeten hebben. De gedachte dat ik op Corona geen impact heb en ook niet op de Corona-politiek helpt me de hele boel weer loslaten. Ik ben er niet van overtuigd dat het beleid altijd de juiste keuzes maakt. Ik heb me vaak gemanipuleerd gevoeld, als een kleuter behandeld. Aan de andere kant ben ik me er, ook van bewust hoe moeilijk het moet zijn om een antwoord te verzinnen op een zo ongrijpbaar probleem als dit vluchtige virus. En ik wil iedereen het voordeel geven van de twijfel. We doen allemaal maar ons best.

Als ik geen mening heb over de Corona waan van de dag, dan kan ik beter kijken vanop afstand. En er is veel te zien. De Corona ziekte maait de fysiek zwaksten uit de kudde: de oudsten, de kwetsbaarsten, zij gaan onderuit, moeten opgenomen worden, krijgen soms te kampen met lange termijn gevolgen… en ja, sommigen sterven. Elke dode is er een teveel lijkt het wel, maar toch is dat voor ons allemaal de laatste bestemming. Hoe rijmen we dat? We moeten mogen sterven om goed te kunnen sterven, denk ik dan. Het Corona beleid maakt alles moeilijker voor zij die het al moeilijk hebben: eenzaam, arm, depressief… de psychologisch kwetsbaren zeg maar. Het is wachten op de cijfers over zelfdodingen, maar ik vermoed dat ze gestegen zijn. Op je tanden bijten en niet zeuren, zegt het beleid. Hou het nog even vol. Corona lijkt wel een stress test van ons systeem, een stress test die we gigantisch aan het falen zijn, denk ik dan.

Maar ach, dit ging eigenlijk over het comfort van geen mening te moeten hebben. Ik heb veel gedachten die voor meningen kunnen doorgaan, maar ik klamp me er niet meer aan vast. Het maakt me niet uit of ik gelijk krijg, ik heb niet de illusie dat mijn mening een verschil gaat maken en soms heb ik gewoon geen mening. Ik maak me er af en toe zorgen om: deze voor mij vrij nieuwe detachment, die ongeëngageerdheid die ik voel. Het is wellicht de leeftijd die een rol speelt en het lange professionele parcours van me inzetten voor sociale verandering, voor meer gelijkheid. Ik ben wat moe gestreden. Het mag allemaal wat makkelijker zijn vanaf nu. Ik wil best nog wat bijdragen aan een betere wereld, maar dan wel vanuit een comfortabele positie: die van me niet druk moeten maken, niet moeten strijden, geen mening moeten hebben.

Het is bevrijdend, mogen denken wat ik wil en niet moeten. Ik lees veel kritische analyses en laat ze dan ook weer los. De wereld draait sowieso weer verder.

Gepubliceerd door Katlijn Demuynck

www.katlijndemuynck.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: