Loslaten

De tijd is gekomen om een stuk van mijn leven los te laten: het gender stuk, of toch het Genderatwork stuk. Het is jarenlang heel belangrijk voor me geweest. Sinds 2000 – 21 jaar dus ondertussen – ben ik professioneel bezig rond m/v en wat dat allemaal betekent. Jaren van intensief lezen, debatteren, uitproberen, doceren, presenteren… Succesvol? Ja, ik denk het wel. De lijst van instituties en organisaties waar ik voor gewerkt heb als trainer en consultant is best indrukwekkend: van internationale instituties tot Europese Universiteiten. We hebben met Genderatwork geprobeerd om een studiebureau te laten draaien met betalende opdrachten en projecten, in plaats van subsidies. We zijn daar een hele tijd in geslaagd met ons drie, de drie gendermusketiers – totdat de financiële crisis roet in het eten gooide en ons kleine team nog kleiner werd. Gitte en ik gingen met twee verder en we begonnen nieuwe wegen te bewandelen, een coach opleiding, trainingen die gericht waren op professionele communicatie en niet expliciet met gender te maken hadden… Het bracht de broodnodige centjes in de lade.

En dat we uitkwamen bij coachen en communicatie was geen toeval. Al die jaren met gender werken had ons best wat geleerd over hoe mensen in elkaar zitten. Het was – het is – een moeilijk thema. Als je 10 jaar geleden over genderstereotypen sprak, stootte je op onbegrip, ongeduld, ongeloof, hoongelach. Omgaan met die massale weerstand in de trainingen en consultancies had ons al heel diep doen graven in onszelf om de moed en de competenties te vinden om sereen en gelijkmoedig te blijven. Eigenlijk is het gek om dat nu zo te beseffen: omdat ik zo’n moeilijke boodschap probeerde over te brengen die voor mij cruciaal was en die nauw verweven met mijn identiteit als mens – namelijk die over de gelijkheid van vrouwen en mannen – heb ik moeten leren mijn standpunt te verlaten en me in te leven in de posities van mensen die echt niet zaten te wachten op mijn boodschap. Omdat er volgens hen geen probleem was. Ik heb er een grote flexibiliteit en tolerantie aan overgehouden en ik ben een hele goeie trainer geworden, al zeg ik het zelf.

Van het coachen kwam psychotherapie. Ik wou echt begrijpen wat ik aan het doen was met mensen, en hup, ook dat was een schot in de roos. Ik heb een eigen praktijk ondertussen en die draait op het gemak, zoals ik dat graag wil. En nu al een paar jaar probeer ik alles met elkaar te combineren: de praktijk, de communicatie trainingen en de gendertrainingen. Het is fijn om met groepen te werken, maar het mag wat minder, ik wil echt op het gemak werken en leven, nooit meer me moeten haasten en mezelf onder druk zetten. Ik heb al die jaren zo hard mijn best gedaan, het is allemaal een beetje op. En ik merkte geleidelijk aan dat het schakelen veel moeilijker werd: van een opleiding assertieve communicatie naar individuele therapie dat lukt nog, maar terug schakelen naar gendermainstreaming in beleid voelt teveel als in een andere wereld moeten stappen en daarbij – hoe fijn en makkelijk de trainingen ondertussen ook zijn – lijk ik meer en meer telkens uit mijn comfortzone te worden getrokken.

Gender loslaten is voor mij plaats maken voor wat anders. Een positief verhaal.
Maar het loslaten valt me onverwacht zwaar. Ik had het me anders voorgesteld. Ik had me verbeeld dat we, dat ik de opgebouwde kennis en ervaring zou kunnen doorgeven aan de volgende generatie. Ik dacht er komt een junior, en die loopt dan een tijdje mee en dan kan ik het achterlaten in goede handen. Maar er zijn helemaal geen middelen om dat te financieren en er waren ook geen ideale kandidaten om dat te doen. En ook, het blijft me boeien, het gender verhaal is nog diverser, nog interessanter geworden de laatste jaren; menselijke gelijkheid op alle vlak is een sleutel in hele belangrijke maatschappelijke thema’s als polarisering, economische globalisering en klimaatopwarming. Het is allemaal zo belangrijk, mag ik me daar wel van weg keren?

Er is ook wat frustratie en kwaadheid, en een klein zweempje bitterheid. Misschien moet ik dat toch even benoemen. Al die jaren aan de kar sleuren en daar zoveel tijd en al mijn energie in steken, maakte dat ik zat te wachten op resultaten. De politiek, het beleid, de overheid in al z’n vormen, ik zat er eigenlijk op te wachten dat die de zaak ernstig genoeg zou nemen om de eigen wetgeving te respecteren en de middelen te voorzien om die ook naar behoren uit te voeren. Het is een processie van Echternach geworden. Telkens er in een administratie een goed team begint te draaien, gebeurt er wat: meestal gaan mensen na een tijdje weg uit frustratie door een gebrek aan middelen of ernst en worden ze niet vervangen, en gendermainstreaming sterft een stille dood. Ik zit niet meer te wachten op de overheid. De vernieuwing komt van elders: #metoo en #blacklivesmatter, klimaatjongeren, de wereld wordt op heel veel manieren wakker geschud en mijn hoop is dat dat nooit meer wegebt. Ik hoop, ik vertrouw erop dat die golven van protest ons collectieve onderbewuste onweerstaanbaar in de goeie richting blijven drijven.

Natuurlijk staat daar een andere generatie in de coulissen die het kan overnemen, natuurlijk hebben ze mij niet nodig om dat werk verder te zetten. Ik heb mijn steentje bijgedragen en nu mag ik gaan spelen. Spelen met therapie en meditatie, en met hondjes. Maar dat verhaal is voor een volgende keer.

Gepubliceerd door Katlijn Demuynck

www.katlijndemuynck.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: